Corus column 2
Handen schudden is
beter
Zondagmiddag
heb ik iedere bekende die ik in De Moriaan tegenkwam de hand geschud. De
perschef, de barman, de boekenverkoopster, het KNSB-bestuurslid,
mijn oud-clubgenoot, al mijn collega-journalisten; je kunt niet voorzichtig
genoeg zijn. Vooral handen schudden, want voor je het weet wordt je voor de
rest van het toernooi de toegang tot het gebouw ontzegd. Dat zijn nieuwe FIDE-regels, maar dat weet nog niet iedereen.  Nieuwe regels
Niemand
in De Moriaan had het over iets anders dan Short - Cheparinov,
1.e4 c5, 1-0. Huh? Ja, Cheparinov
wilde geen handen schudden en dan heb je verloren. Nieuwe FIDE-regels.
De beslissing is al deels teruggenomen, de partij moet alsnog gespeeld
worden, maar men is nu gewaarschuwd. Wat wel is toegestaan, is achterwaarts
naar je tegenstander toelopen, luidkeels het Wilhelmus zingen, heel hard
vloeken en dan je tegenstander achter je rug de hand toereiken. Het reglement
zegt daar niets over. Maar geen handen schudden, dat is onbeleefd. Aanleiding
was trouwens dat Short wel eens iets onaardigs over Topalov
had geschreven. En Cheparinov is secondant
van Topalov. Nou, denk ik dan, het is maar goed dat
Topalov, Cheparinov en
hun beruchte manager Danailov Schakers.Info en de Gooi- en Eemlander
niet lezen. Anders zwaaide er iets voor mij. Tienkampers
Uiteraard
heb ik de hand geschud van Richard Vedder. Hij ziet zichzelf als een grote kanshebber om
tienkamp 1A te winnen en daarmee te promoveren naar grootmeestergroep-C.
Weliswaar heeft hij tot nu toe alleen maar remises gespeeld, maar zijn
zwakste tegenstanders krijgt hij nog tegen zich. Als hij die nu even
verslaat, dan is zijn missie geslaagd. Zijn broer Henk Vedder,
in sommige kringen bekend als schuine henk, had zich aangemeld
voor de halve finale voor het Nederlands kampioenschap, maar werd op basis
van rating net afgewezen. Als ik nu de groep zie waarin zijn minder sterke
broer Richard speelt, dan denk ik dat schuine henk een unieke kans heeft gemist zich voor Corus-C te plaatsen. Parlementariërs
De
missie van Jan Nagel is niet geslaagd, al heb ik hem voor de zekerheid wel de
hand geschud. Hij had zo graag voor de 73e keer kampioen van de
parlementariërs willen worden, maar dankzij de opmars van de SP had hij nu in
senator Eric Smaling een
nieuwe concurrent. Dat was natuurlijk niet erg, hoe meer zielen hoe meer
vreugd, maar nadat beiden gelijk geëindigd waren, wezen weerstandspunten (een
volstrekt willekeurig tiebreaksysteem dat echt nergens op slaat) Smaling als kampioen aan. Tot voor kort had je nog
parlementariërs (Smaling) en ex-parlementariërs
(Nagel). De kampioenen van beide groepen speelden dan op de slotdag om de Max Albrecht Trofee. Dat lijkt
nu te zijn afgeschaft, al tekent Nagel daar graag bij aan dat hij de
onderlinge partij van Smaling heeft gewonnen en dus
eigenlijk recht heeft op die trofee. Ja, en dan denkt Cheparinov
dat hem onrecht wordt aangedaan. Kennelijk is het Bulgaarse kamp niet op de
hoogte van het echte leed. Zonder reden
In de
perskamer had Ljubomir Ljubojevic
zoals zo vaak het hoogste woord. Het leek me verstandig ook hem een hand te
geven, er waren in de perskamer namelijk ook arbiters aanwezig en je weet
maar nooit. “Ah, clubmember”, zei hij. Nou ja,
namen zijn voor mijn clubgenoot misschien een beetje moeilijk te onthouden.
Hij wilde wel even laten zien waarom hij tegen Lajos
Portisch niet verder was gekomen dan remise. Ik kende
al “I played like a fool” en “I played the move of a child”, maar Ljubo had deze keer een
nieuwe: “I played this ridiculous move, without any
reason.” Ja, inderdaad,
dat moet je ook niet doen. Gelukkig is hij zelf altijd de eerste om op zijn
fouten te wijzen, dat bespaart anderen een hoop gedoe. Maandag,
eigenlijk rustdag, wordt op het grootmeesterpodium slechts één partij
gespeeld: Short-Cheparinov. Als het doorgaat. En
als ze elkaar een hand geven. Johan Hut |
