Feestweekend voor ridder Stomphorst

Voor Jan Stomphorst was het een van de mooiste weekenden van zijn leven. Vrijdagmiddag nam hij afscheid van de KNDB. Dat is uiteraard niet de dambond, maar de bond voor drogisten, waarvan hij erelid is. Kortgeleden heeft hij na veertig jaar zijn winkel in Hilversum verkocht. Stomphorst is niet zomaar een drogist, hij heeft zich tientallen jaren op nationaal niveau ingezet voor de belangen van drogisten en hun personeel. Om die reden werd hij vrijdag bij zijn afscheid benoemd tot Ridder in de Orde van Oranje Nassau. Daarbij speelde mee dat hij ook al 35 jaar bestuurlijk actief is in de schaakwereld. Bij HSG, waarvan hij erelid is, is hij nu twintig jaar teamleider van het eerste team. Daarvoor was hij o.a. extern wedstrijdleider. Zijn bemoeienis met het team gaat ver, Stomphorst wil voortdurend weten hoe het met zijn (nu vooral jonge) spelers gaat, niet alleen met hun schaakvorderingen, maar bijvoorbeeld ook met hun studie of werk. Het is niet overdreven om hem een vaderfiguur te noemen.

Vriendenteam

Vrijdagmiddag kreeg hij zijn koninklijke onderscheiding, een dag later werd zijn HSG kampioen van Nederland. Het was zijn twintigste poging, na dertien tweede, vijf derde en een vierde plaats. Aanvankelijk zat Rotterdam hem dwars, later jarenlang De Variant en vorig seizoen Groningen. De manier waarop het dit seizoen gebeurde, was indrukwekkend. De 10-0 tegen LSG 2 was mooi, maar vooral van statistisch belang. De 8,5-1,5 tegen Homburg Apeldoorn was indrukwekkend, tot nu toe had Apeldoorn in alle wedstrijden minstens vier bordpunten gehaald. HSG heerst zoals Rotterdam en De Variant heersten. Jan Stomphorst is er trots op dat dat gebeurt met Nederlanders en met buitenlanders die in Nederland wonen, alleen aangevuld met de Belg Vladimir Chuchelov, die meer trainer dan speler is. Ook mag wel weer eens worden gezegd dat HSG dit seizoen slechts veertien spelers opstelde en ook de afgelopen seizoenen niet veel meer nodig had. Stomphorst gruwt van de term ‘vreemdelingenlegioen’ die HSG vroeger vaak werd opgeplakt, het is juist een hecht vriendenteam dat nauwelijks reservespelers nodig heeft.

Onderstaand verslag schreef ik voor de Gooi- en Eemlander van maandag. De lezer dient daarbij even te bedenken dat een verslag voor een regionaal dagblad iets anders is dan een verslag voor een schaakblad.

HSG superieur naar eerste landstitel

Met een enorme dreun heeft HSG zaterdag de langverwachte landstitel binnengehaald. In en tegen Apeldoorn was een gelijkspel genoeg, maar de Hilversumse schakers verpletterden hun tegenstanders met 1,5-8,5. De laatste ronde is nu nog slechts een formaliteit. HSG zag de voorsprong op de achtervolgers oplopen tot vier matchpunten en twaalf bordpunten.

Teamleider Jan Stomphorst was vol vertrouwen aan de wedstrijd begonnen. Hij vond het niet nodig om Seirawan, Nikolic of Chuchelov op te roepen, maar wilde deze feestelijke wedstrijd spelen met de mannen die er de afgelopen jaren het meest bij waren. Stralend liep hij rond, in zijn mooiste pak gestoken, maar dat was omdat hij de dag ervoor was benoemd tot Ridder in de Orde van Oranje Nassau. Zo’n lintje mag je niet op vrijetijdskleding dragen.

$S\HSG speelzaal$
(HSG speelzaal, gemeentehuis Hilversum)

Na drie uur spelen leek er nog sprake van enige spanning. Ruud Janssen had zijn partij gewonnen, Henk Vedder en Jan Smeets hadden remise gespeeld. Tezamen bespraken ze de andere zeven partijen: de ene stond wat beter, de ander wat slechter, maar dat benodigde gelijkspel, nou ja, dat zou er wel komen. In het vierde uur, het uur voor de eerste tijdcontrole die altijd spannende tijdnoodtaferelen oplevert, gaf het kwaliteitsverschil zoals gewoonlijk de doorslag en viel de ene na de andere speler van Apeldoorn om. Van Wely, Stellwagen, l’Ami, een voor een kwamen ze glimlachend de speelzaal uitlopen, elk met een veelbetekenend knikje naar Stomphorst. Toen die plotseling door iedereen werd gefeliciteerd met het beslissende vijfde bordpunt, bleek er in werkelijkheid al een zeven op het scorebord te staan. Alleen Wouter Spoelman had het moeilijk, maar toen ook hij met een laconiek uitgesproken “gewonnen” kwam langslopen, kon Stomphorst zijn oren bijna niet geloven. Iedere HSG’er had zijn uiterste best gedaan om het kampioensfeest met een persoonlijke zege luister bij te zetten. Apeldoorn had dit seizoen in elke wedstrijd minstens vier bordpunten gehaald, de uitslag van 1,5-8,5 was een ongelofelijke dreun.

HSG heeft lang op de landstitel gewacht, in de voorgaande negentien seizoenen werd het team dertien keer tweede, vijf keer derde en een keer vierde. Stomphorst, die al die jaren teamleider was, was er zaterdag niet emotioneel onder. Blij wel, heel blij. Maar, wist hij, het zat er het hele jaar al in.

Johan Hut

Gooi- en Eemlander

31 maart 2008