|
Meesterklasse Verrassend hoge zege Een van de mooie kanten van
Utrecht is dat ze een denksportencentrum hebben (je rijdt wel steeds tegen
een groot hekwerk aan als je het per auto wilt bereiken) en dat de KNSB-clubs eendrachtig samenwerken om hun thuiswedstrijden
gezamenlijk af te werken. Dat zouden ze in andere steden ook kunnen
overwegen.  Hoogtepunt In de
vierde ronde van de KNSB-competitie speelden zes
van de acht KNSB-teams in De Hommel. De
meningen over dergelijke massa-evenementen (er was ook nog een minikamp SC Utrecht-HMC Calder) lopen sterk
uiteen. Persoonlijk vind ik het geweldige evenementen. Je komt allerlei
lieden tegen, kunt volop leuke foto’s maken (ten minste,
als een overijverige wedstrijdleider je niet tegenhoudt) en treft als klap op
de vuurpijl ook bio-kuikens. Althans, zo ziet Lukas Boutens dat, kopman van de reserves van Paul Keres.
Een ander hoogtepunt is natuurlijk de ferme handdruk van de altijd actieve
Jan Jaap Janse. Bij hem kun je altijd overal voor
terecht op schaakgebied. Anderen
zien dergelijke grootschalige gebeurtenissen minder zitten. Soms klagen zij
over geluids- of andere hinder (van een luid
ruziemakende wedstrijdleider nota bene), een gebrek aan bewegingsruimte of
domweg over het slechte spel van de (over-)buurman. Welnu, al die geluiden
waren afgelopen zaterdag te horen in de Slavenburg annex Lucardiezaal
- was dat trouwens ook een groot bridger? Oorzaak
bij klagen is meestal niet de reden voor de klacht zelf maar een nederlaag
van het eigen team. En wat dat betreft was de vierde ronde zeker uniek. Dat
wil zeggen: alle thuisploegen verloren! Die in De Hommel en zelfs de twee wedstrijden
die elders in de stad actief waren. Een drama voor
de Utrechters, voor ons bezoekers lagen de zaken natuurlijk wezenlijk anders.
Immers, wij hadden gewonnen.  Onaantastbaar Als ik
mij tot de Meesterklasse beperk, dan moet ik beginnen met Bert Kisjes hartelijk te bedanken. Twee van de deelnemers aan
zijn prachtige Cultural Village
Tournament (puntje van kritiek: kan dat echt niet
in het Nederlands?) behoorden tot onze opponenten. En ik kan niet ontkennen dat
zij er niet zo fris bijzaten deze middag. Thomas en Robert
gingen tamelijk kansloos onderuit. Eerder gold dat ook al voor Ali B. De schaker met misschien wel de beroemdste naam
van Nederland kwam totaal niet van de grond in een Nimzo-Indische
modevariant. Voeg
daarbij de witnederlaag van Martijn Dambacher en de oorzaak van de thuisnederlaag is gegeven:
de topborden van HMC Calder waren deze middag
onaantastbaar. Martijn doet het al jaren prima in
de competitie en in Kemer bij de Europacup hield
hij zelfs Sergey Karjakin
soepel in bedwang. Deze middag bleef hij echter niet overeind tegen
Jan-Willem de Jong. In minder dan dertig zetten was zijn aanpak van de Grünfeld ontmanteld. Een puike partij van de Westlander
in Bossche dienst.  De staartborden Tot
dusverre hadden we dit seizoen moeite aan de staart gelijke tred te houden.
Dit keer lukte dat heel aardig. Paul Span opereerde vanuit een gesloten
verdediging en counterde precies op het goede moment. Zijn slotzet mocht er
wezen. Met een dameoffer werd een vrijpion naar de overkant geloodst. Robin Swinkels deed aan bord zes
nog wel wat terug. Hij heeft bij de jeugd al vele malen gespeeld tegen
generatie en jaargenoot Twan Burg, maar vreemd
genoeg stamde hun meest recente ontmoeting alweer van een flink tijdje
geleden. In een Najdorf (what
else?) kreeg Robin
aanvankelijk voordeel, omdat de zwarte centrumpionnen kwetsbaar waren. Later
kwam het anders te liggen, toen Twan een vrijpion
op e3 installeerde. De dame werd op een foutieve manier van het blokkadeveld
verwijderd, wat indirect verlies van de partij tot gevolg had. Dat had anders
gekund. Voor ons was dat echter niet meer van levensbelang, wij stonden al
met 2-6 voor. Opvallend
ook de remise die Bianca Muhren
in de slotpartij bereikte tegen Joost Berkvens. De
kansen op het volle punt gingen meermalen over en weer. In een opwindende
tweede tijdnoodfase pleegde Joost moedwillig harakiri. Bianca
had terecht een gevoel dat er winst inzat voor haar, maar kon met nog luttele
minuten op de klok de winstweg niet vinden. Zelfs één zet voor het einde van
de partij was die nog voorhanden, maar met de vlag op vallen was haar keuze
voor een halve dop begrijpelijk. René Olthof Utrecht (2401) - HMC Calder (2395) 3˝ - 6˝ 1.
Thomas Willemze 2414 - Alexandar
Berelovich 2587 0 - 1 2. Martijn Dambacher 2476 -
Jan-Willem de Jong 2430 0 - 1 3. Ali Bitalzadeh 2389 - Felix Levin 2521 0 - 1 4. Jeroen Willemze 2413 - Erik van
den Doel 2587 ˝ - ˝ 5. Robert Ris 2395 - Michiel Abeln 2378 0 - 1 6. Robin Swinkels 2440 - Twan Burg 2301 1 - 0 7. Joost
Berkvens 2452 - Bianca Muhren 2334 ˝ - ˝ 8. Joost
Michielsen 2314 - Paul Span 2274 0 - 1 9. Alexander van Beek 2327 - Willem
Muhren 2265 1 - 0 10. Jelmer Jens 2386 - Niels Ondersteijn 2272 ˝ - ˝ |
